darewnoo.pl

Historia Tacumy rozpoczęła się w 1997 roku. Jednak wtedy Tacuma poza nazwą nie miała nic wspólnego z tą seryjną z 2000 roku. Daewoo Tacuma z 1997 roku (na zdjęciu) jest typowym przedstawicielem aut MPV i została zaprezentowana w Korei na targach motoryzacyjnych Seul Motor Show 97, stała obok prototypowego Shiraza. Pokazano ją również poza Azją - w Anglii a konkretnej na targach London Motor Show 1997. Tacumę Concept '97 zaprezentowano jeszcze w Polsce, podczas targów Poznań Motor Show 1998. W USA jednak nigdy tego prototypu nie pokazano. To co wyróżnia ten prototyp to przede wszystkim białe alufelgi (najprawdopodobniej 15 calowe), lakier oraz nietypowe ukryte klamki w drzwiach bocznych. Warto więcej powiedzieć o wnętrzu, gdyż jak to w przypadku prototypu było ono dość niezwykłe. Zastosowano ciekawy system umiejscowienia foteli: z przodu fotel kierowcy i pasażera, a tuż za nimi kolejne dwa fotele złączone z tamtymi i odwrócone o 180 stopni (w kierunku przeciwnym do jazdy). Można to wywnioskować po jednym z prasowych zdjęć Daewoo. W dalszej części pojazdu normalne kolejne dwa fotele. Przez długość całego wnętrza przebiegał drewniany tunel środkowy. We wnętrzu dominowało drewno, beż przypominający drewno oraz trójkąty i fioletowe wstawki. Fioletowe elementy występowały głównie na konsoli środkowej oraz we wzorze tapicerki. Pasy bezpieczeństwa i podsufitka były szare. Z przodu natomiast światła dochodzą aż do połowy maski, a halogeny podzielone są na dwa podłużne. Wnętrze utrzymano w tonacji fioletowo-drewnianej. Po raz ostatni ten prototyp widziano jesienią 2020 (patrz: WDCS) na parkingu jednego z koreańskich uniwersytetów, niedaleko fabryki. Stylistyka tej Tacumy to dzieło Worthing Technical Centre. Pod maską jest silnik o pojemności dwóch litrów z sześcioma cylindrami. Dane techniczne nie są jednak znane. Tacuma z 97 roku ma 4200 mm długości, 1740 mm szerokości, 1600 mm wysokości a rozstaw osi wynosi 2600 mm.

Tacuma z 1997 roku nie była jednak jedynym prototypem tego minivana. Dwa lata później (tym razem bardziej w stronę Europejczyków) Daewoo zaprezentowało dwa kolejne prototypy Tacumy. Niebiesko-biała Tacuma nosiła nazwę Tacuma Sport, a zielona - Style. Sport jest utrzymany w tonacji niebiesko-białej, a Style w zielono-beżowej Obie Tacumy zostały zaprezentowane w Europie na targach we Frankfurcie w 1999 roku (u boku między innymi DMS-1 Concept i Nubiry II). Tacumę Style zaprezentowano też w Japonii podczas targów Tokyo Motor Show 1999. Ciekawostką jest fakt że o ile ogólny projekt nadwozia Tacumy należy do Daewoo o tyle stylistyczne modyfikacje wykonała firma Heuliez, która pracuje dla francuskich producentów (Peugeot i Citroen) oraz dla niemieckiego Opla. Zaprezentowanie obu Tacum miało na celu sprawdzenia jak ludzie i media zareagują na minivana od Daewoo. Oba prototypy miały rozkładane stoliki w oparciach przednich siedzeń, schowki w podłodze oraz fotele obracane o 90 stopni. Wiele z tych elementów wyposażenia pojawiło się w seryjnej Tacumie. Teraz trochę o każdym z prototypów. Mimo że oba prototypy mają identyczne wymiary to silniki mają inne...

Najpierw opiszę Tacumę Style (na zdjęciu). Pod jej maską znajduje się silnik benzynowy o pojemności 1,8. Ma on cztery cylindry oraz 104 konie mechaniczne. Pojemność skokowa Tacumy Style wynosiła dokładnie 1798 cm³. Ten silnik pozwolił rozpędzić Tacumę Style do setki w 11,8 sekundy. Zużycie paliwa w cyklu miejskim szacuje się na około 11 litrów. Wnętrze jest beżowo-czarne. Na kole kierownicy niemal na środku widnieje wielkie logo Daewoo w kolorze szarym. Auto ma między innymi klimatyzacja manualna, ABS, manualną skrzynię biegów, elektrycznie regulowane szyby (zarówno przednie jak i tylne) i lusterka oraz radio w górnej części konsoli. Tarcze prędkościomierza w Style są czarne. Bagażnik w Style pomieści 455 litrów bagaży a po złożeniu tylnych siedzeń rośnie ona do 1555 litrów. Tacuma Style ma 4352 mm długości, 1578 mm wysokości oraz 1754 mm szerokości. Identyczne wymiary ma Tacuma Sport. Oba są też zbudowane na tej samej płycie podłogowej Nubiry...

W przypadku Daewoo Tacumy Sport (na zdjęciu) jest bardzo podobnie. Poza wyglądem i silnikiem są niemal identyczne. Sport ma pod maską silnik benzynowy DOHC o pojemności 2,0. Silnik ten również ma 4 cylindry, ale 129 koni. Według danych technicznych, Tacuma Sport mogła się rozpędzić do 175 km/h, czyli o 10 km/h więcej niż w przypadku zielonej Tacumy Style, natomiast setkę osiągała w 10,6 sekundy. Zużycie paliwa oraz dokładna pojemność skokowa nie są w przypadku Tacumy Sport znane. Wnętrze (podobnie jak karoseria) utrzymane jest w kolorach niebieskim i białym. Całość dopełniają drobne czarne akcenty. Ciemnoniebieski znaczek Daewoo na kierownicy jest umieszczony nieco niżej, nie rzuca się tak w oczy. Koło kierownicy obszyte jest niebiesko-czarną skórą. Wyposażenie w Sporcie jest bardzo podobne jak w Tacumie Style, ale Sport zamiast radia w górnej części konsoli ma spory ekran, obok białego prędkościomierza, który wyskalowano do 220 km/h. Wnętrze Sporta w porównaniu ze Style jest znacznie mniej eleganckie i znacznie bardziej błyszczące. Ostateczna Tacuma jednak bardziej przypominała Sporta niż Style.

Teraz ciekawostka: obok widać jak wyglądały projekty Tacumy zaprezentowane przez różne firmy. Na pierwszym zdjęciu (1) widać Tacumę zaprezentowaną przez Pininfarinę. Tylna jej część jest bardzo podobna do tej w seryjnej Tacumie, ale w tylnych światłach nie ma białych elementów i znaczki na klapie są nieco niżej. Z przodu natomiast łudząco przypomina Mercedesa W210. Na drugim zdjęciu (2) projekt proponowany przez Design Forum (Korea). Ogólna bryła jest podobna do seryjnej Tacumy, ale przód, tył i linia boczna jest inna. Z tyłu można się dopatrzeć podobieństwa do Shiraza i Nubiry I hatchback. Kolejny projekt (3) należy do ItalDesign. Następny (4) z przodu przypomina Lexusa. Największe zdjęcie pokazuje zwycięski projekt Pininfariny. Po lewej widać wnętrze które proponowała do Tacumy Pininfarina a po prawej fragment wnętrza które wygrało i pojawiło się w seryjnej Tacumie. Wnętrze od Pininfariny bardzo przypomina wnętrza znane z francuskich samochodów oraz niektórych włoskich (np. Fiat Ulysse). Jest wyłożone zielono-beżową tapicerką a prędkościomierz ma na środku (jak na przykład u Citroena Xsara Picasso).

Prototypowe Tacumy pokonały w sumie 2 miliony kilometrów. Jeżdżono nimi (jak w przypadku Matiza I, Lanosa, Nubiry I i Leganzy) w bardzo różnych warunkach klimatycznych: od pustynnych (USA, Dolina Śmierci; Oman, Nizwa; Australia, Alice Springs; Hiszpania, Barcelona; Włochy, Nardo) po bardzo mroźne (Kanada, Kaus Kasing; Szwecja, Arjeplog; Rosja, Moskwa). Na zdjęciu widać dwie Tacumy podczas jazd testowych (tu: Szwecja i Korea) oraz szkic zwycięskiego projektu Pininfariny. Następne wyjeżdzone prototypy poddawano testom zderzeniowym, ale o tym za chwilę.

Tuż po premierze auta w Korei, w lutym 2000 roku na ulice Korei wyjechało 60 minivanów Rezzo (tak w Korei nazywał sie ten samochód). Miało to na celu promowania nowej konstrukcji od Daewoo. Przez 3 dni i dwie noce (bo tyle trwała ta akcja promowania Rezzo) jechał sznur minivanów Daewoo które były albo zielonkawe albo białe. Każde Rezzo miało na przednich drzwiach (z obu stron) duży żółty napis Rezzo na czarnym tle, a na tylnych drzwiach był adres strony internetowej Daewoo (dziś już nieistniejący). Wszystkie auta zebrały się w Kunsan (w mieście gdzie produkowano Nubirę I i wówczas świeżutkie Rezzo) i stamtąd udały się do miasta Kanton, potem do Changwon aby następnie skończyć podróż w Seulu.

Samo słowo ''Tacuma'' to w języku afrykańskim określenie ''radosny styl życia'' bądź ''radość'', nazwa "Rezzo" natomiast poza Koreą była używana we Francji i Niemczech i były to jedyne kraje w Europie w których tak nazywano ten minivan. Debiut Tacumy w większości Europy datuje się na jesień 2000 roku. W Korei auto zadebiutowało w styczniu 2000 roku, a więc ponad pół roku wcześniej niż w Europie. Polska była ostatnim europejskim krajem w którym pojawiła się Tacuma, a miało to miejsce styczniu 2001 roku, a więc dopiero rok później niż debiut w Korei. Chociaż oficjalna polska premiera odbyła się wiosną podczas targów poznańskich w 2000 roku. Od stycznia do listopada 2001 roku na warszawskim FSO zmontowano zaledwie 427 sztuk tego auta. Tacuma od razu wzbudziła bardzo duże zainteresowanie. W końcu Daewoo nigdy wcześniej nie wkraczało w ten segment pojazdów i dlatego też ten model nie miał łatwo...

...a to za sprawą bardzo silniej wtedy konkurencji. Po 1998 roku mocno wzrosła moda na minivany i wielu producentów (w tym właśnie Daewoo) chciało to wykorzystać. Niestety w przypadku Europy Tacuma nie miała prawie żadnych szans. Na dokładkę informacje o powolnym bankructwie firmy Daewoo jeszcze bardziej odpychało klientów. W okresie 2000-2002 konkurentów dla Tacumy było naprawdę sporo. Z Japonii: Toyota Picnic (zdjęcie), Mazda Premacy, Honda Stream, Mitsubishi Space Star, Nissan Almera Tino i Toyota Corolla Verso. Z Korei Hyundai Santamo, Kia Carens oraz Joice. Z USA tylko jeden - Chrysler PT Cruiser, natomiast z Europy aż 4. Citroen Xsara Picasso, Fiat Multipla, Opel Zafira (zdjęcie) i Renault Scenic (na zdjęciu poprzednia wersja). Oczywiście były modele których Tacuma nie musiała się "obawiać" jak na przykład Hyundai Santamo, Chrysler PT Cruiser czy minivany Kii. Niestety jednak większość z 14 minivanów była bardzo dużą konkurencją dla Tacumy. Największym rywalem okazał się nie Nissan Almera Tino (który jest bardzo podobny do Tacumy i w podobnym okresie powstał) lecz francuski Scenic. Oba te auta są do siebie najbardziej zbliżone zarówno pod względem wyposażenia, silników jak i ceny. Nieco w cieniu Scenica stoją Xsara Picasso i Zafira. Ciekawostką jest fakt że Tacuma bazuje na Nubirze II, a więc na aucie klasy D, natomiast zarówno Renault, Nissan, Opel jak i Citroen zbudowały swoje minivany na bazie aut klasy C (Megane, Almera, Astra II i Xsara). To trochę tak jakby Daewoo zbudowało Tacumę na bazie Lanosa...

...Tacuma nie odniosła też sukcesu dlatego że pojawiła się na rynku bardzo późno, chociaż nie najpóźniej (po Tacumie pojawiły się między innymi: Honda Stream, Toyota Corolla Verso czy Nissan Almera Tino). Kolejnym powodem porażki jest to że Tacuma nie wyróżniała się zbyt niczym szczególnym na tle konkurencji. Była po prostu poprawnym minivanem. A co z atrakcyjnymi cenami z których zasłynęło Daewoo? Tu Tacuma nie przejęła pałeczki innych modeli tej marki. Mimo że Tacuma jest lepiej wykonana niż np. Nubira I to ceny podobne do tych jakie były w cenniku Scenica na pewno nie pomogły jej zdobyć klientów. Tacuma była po prostu za droga. Nawet przy największych promocjach jej cena nie schodziła poniżej 50 tysięcy złotych. Najdroższe Tacumy (we wszystko wyposażone) kosztowały nawet 80 tysięcy. Ceny Scenica czy Xsary Picasso kształtowały się na podobnym poziomie. Nie oznacza to jednak że prace nad Tacumą/Rezzo poszły na marne. Samochód został doceniony przez brytyjski tygodnik Auto Express, gdzie pokonał swoich rywali jak: Citroen Xsara Picasso, Fiat Multipla, Opel Zafira czy Chrysler PT Cruiser. Tacuma została doceniona również w Holandii. Była też pierwszym i ostatnim modelem Daewoo który zakwalifikował się do konkursu 'Car Of The Year 2001' (Samochód roku 2001). Niestety nie załapała się ona nawet do pierwszej dziesiątki, do której nie załapały się też między innymi: Almera Tino, Agila, Previa czy Joice. Szkoda że jury nie doceniło Tacumy. Z kolei jej największego wroga - Renaulta Scenica - w 1997 roku jak najbardziej. Do tego stopnia że właśnie w 1997 roku Scenic (wersja starsza niż na zdjęciu) został wybrany na samochód roku.

W Anglii Daewoo Tacuma pojawiła się stosunkowo późno. Zadebiutowała pod koniec 2000 roku. Początkowo w ich ofercie znajdowały się tylko wersje SE i CDX, w 2002 roku dodano SX. Niestety Tacuma nie odniosła dużego sukcesu w Wielkiej Brytanii, mimo że wielu dziennikarzy doceniło ten samochód. Angielscy klienci woleli (popularnego w Anglii) Vauxhalla Zafirę, niż nową konstrukcję od Daewoo. Mimo że Daewoo Tacuma poniosła klęskę w Anglii to była tam sprzedawana od 2000 do 2008 roku. Jako Daewoo Tacuma, GM Daewoo Tacuma i Chevrolet Rezzo. Natomiast co ze Stanami Zjednoczonymi? Wiele osób zastanawia się czy ten samochód był tam dostępny czy też nie. Odpowiedź brzmi: nie był. Amerykanie co prawda mieli okazję go zobaczyć od auto pokazano na targach w 2002 roku, lecz tylko pod nazwą roboczą U100. Daewoo prawdopodobnie chciało sprzedawać Tacumę za oceanem, ale czas na to nie pozwolił. Nawiasem mówiąc, U100 to kod wewnętrzny Tacumy.

Tacuma nie dość że jest dobrym i dobrze wyposażonym autem, to jeszcze jest bezpieczna. Na prototypowych Tacumach (zazwyczaj w kolorze białym) przeprowadzono 120 testów zderzeniowych (z różnych stron) oraz 210 poślizgowych prób zderzeniowych. Ponadto samochód został poddany przeróżnym symulacjom komputerowym. Tacuma nie była testowana przez instytucję typu: Euro NCAP czy ANCAP. Przetestowana pod względem bezpieczeństwa przy zderzeniu czołowym została tylko w Korei przez pewną instytucję. Jednak wypadki drogowe z udziałem Tacumy (a jest ich bardzo mało) potwierdzają wysokie bezpieczeństwo tego minivana. Samochód jest z zrobiony z lekkich metali, ale za razem bardzo bezpieczny. Odporność na rdzę też jest bardzo dobra, więc korozja nie obniża jakości blachy. Ważną rzeczą która jeszcze bardziej podnosi bezpieczeństwo Tacumy jest to że podczas wypadku siła zderzenia rozpraszana jest we wszystkich kierunkach, co pozwala jeszcze lepiej ochronić kabinę pojazdu. Również tył jest odpowiednio wzmocniony. Chroni on nie tylko pasażerów ale i zbiornik paliwa. Tacuma jest pierwszym modelem Daewoo który zawsze ma na pokładzie dwie poduszki powietrzne. Niezależnie od tego czy to SE, SX czy CDX. Nie oznacza to jednak że nie występowały Tacumy bez poduszek, ale te można znaleźć głównie w Korei. Tacuma posiada też ABS z EBD. Dlatego też pod względem bezpieczeństwa Tacuma pokonuje wielu swoich konkurentów.

Wracając jeszcze na chwilę do prototypów: w 2000 roku w Korei Daewoo zaprezentowało pojazd bazujący na (debiutującym na tamtym rynku) Rezzo. Pojazd ten został nazwany DFCV-1 i jest to skrót od: Daewoo Fuel Cell Vehicle-1. Jak nazwa wskazuje w tym prototypie zastosowano ogniwa paliwowe. Poza karoserią i wyglądem deski rozdzielczej niewiele ma jednak z rodzinną Tacumą (a właściwie Rezzo) wspólnego. W tym prototypie nie ma ani tylnej kanapy, ani miejsca w bagażniku, więc ciężko DFCV-1 nazwać rodzinnym minivanem. Bardziej to samochód eksperymentacyjny. Ciekawostką jest to że prototypowy DFCV-1 nie ma na pokładzie ani jednej poduszki powietrznej. Kolejna rzecz która wyróżnia DFCV-1 to liczne naklejki. Są one zarówno na masce, jak i na drzwiach oraz na tylnej szybie. Ostatnią rzeczą są mocno przyciemnione szyby boczne i tylna.

O ile w przypadku Leganzy to żadna nowość, o tyle w przypadku Tacumy spora ciekawostka. Chodzi o atrapę chłodnicy. Mało kto wie, że również w przypadku Tacumy były dwie wersje atrap. Teraz na obrazku obok doskonale to widać, ale na co dzień ciężko te różnice dostrzec. Mimo że tych różnic jest więcej są one mniej zauważalne niż w przypadku Leganzy. Grill widoczny na górnym zdjęciu był stosowany w Korei i UK, ale tylko do trzeciego kwartału 2002 roku. Potem stosowano tam grill taki jak w Europie (dolne zdjęcie). W tym samym momencie w Korei zastosowano przyciemniane przednie reflektory, które były stosowane również po face liftingu. Patrząc na przód angielskiej lub koreańskiej Tacumy widzimy że jest ona dosyć spokojna, może nawet nieco "przestraszona". Europejska natomiast ma stylistykę bardziej zadziorną, groźną.

Tacuma jest typowo rodzinnym samochodem, nie dziwi więc fakt że nie jest ona za często tuningowana. Jednak firma tuningowa Cobra pokusiła się o drobne modyfikacje stylistyczne (zdjęcie). Zmiany te ograniczyły się do: orurowania przedniej części pojazdu, nowym alufelgom i dodatkowym czarnym listewkom z przodu. Pakiet ten jednak nie był popularny, nawet w Niemczech (siedziba firmy Cobra). Nic dziwnego sam samochód nie był popularny, a co dopiero z tym pakietem. Okazuje się jednak że o ile w Europie raczej nie tuninguje się Tacum o tyle w Korei jest pełno stuningowanych Rezzo i to są to naprawdę poważne modyfikacje zarówno zewnątrz jak i wewnątrz, niestety wiele z nich wygląda wręcz koszmarnie.

W kwietniu 2003 roku Tacuma/Rezzo przeszły drobny face lifting, ale już nie jako Daewoo tylko GM Daewoo, a zatem z nową kapustą na masce. Nie ma ani jednej Tacumy po face liftingu ze starą kapustą i na odwrót. Jednak GM Daewoo Tacuma była dostępna na rynku tylko przez rok. Bowiem w 2004 roku w sporej części świata GM Daewoo przemieniło się w Chevroleta Rezzo, Tacuma bądź Vivant (w zależności od rynku). Nazwa Rezzo najprawdopodobniej pochodzi od wyrazu ''Resolutely''. Można to wywnioskować po jednej z reklam na której widnieje napis ''Rezzolutely''. Model już jako Chevrolet był oferowany aż do 2009 roku. Jest to trochę zastanawiające, ponieważ z roku na rok jego sprzedaż słabła, a mimo to był oferowany tyle lat. W Polsce GM Daewoo Tacuma (a więc Daewoo Tacuma po face liftingu) nie była dostępna, Chevrolet Rezzo już tak. Ciekawostką może być fakt że te ''gustowne'' dziury między noskami a zderzakiem w wersji po face liftingu to tak naprawdę pozostałość po starym grillu Daewoo. Innymi słowy: GM ograniczyło się tylko to modernizacji maski i nosków, a zderzak pozostał stary, stąd dziury pod światłami. Gdy porówna się np. to zdjęcie z tym powyższym (Daewoo) bez problemu to widać.

Kokpit Tacumy/Rezzo jest zaprojektowany od podstaw. Za jego stylistykę odpowiedzialne były biura projektowe: ItalDesign oraz koreańskie Design Forum. Również Pininfarina (twórca stylistyki karoserii Daewoo Tacumy) opracowała wnętrze, ale niestety za bardzo przypominało ono kokpity aut francuskich i ich projekt został odrzucony. Deska rozdzielcza ma wiele zaokrągleń. Zastanawia jednak, jak to możliwe że z tylu projektów wybrało właśnie taki, w którym zegarek jest umieszczony w tak dziwnym miejscu. Znajduje się on po stronie pasażera tuż obok głównych kratek nawiewu. Jeśli obok kierowcy jest pasażer, to może kierowcy odczytać godzinę, ale co jeśli kierowca jedzie sam? Widoczne na zdjęciu ''drewno'' to tylko okleina drewnopodobna i dostępna tylko i wyłącznie w wersji CDX. Koło kierownicy zostało zaadaptowane z Nubiry II zarówno to z poduszką jak i bez niej. Prędkościomierz Tacumy jest czytelny i wyskalowano go do 220 km/h, a obok niego znajduje się dużo przestrzeni w którą wsadzono albo radio, albo nawigację (zależy od wyposażenia). Tuż pod tym i kratkami nawiewu znajduje się panel klimatyzacji (manualnej lub automatycznej) a niżej wysuwany schowek na napoje.

Tacuma była dostępna w trzech wersjach wyposażenia: SE, SX oraz CDX. U nas nie oferowano tej najuboższej (SE), natomiast SX-owi (w Polsce, według prospektów) w porównaniu z CDX-em brakuje (w standardzie): elektrycznie sterowanych szyb tylnych (przednie są), klimatyzacji (manualna to opcja, automatyczna niedostępna), drewnopodobnej okleiny, przycisków do sterowania radiem przy kierownicy, obrotowego fotela pasażera, zmieniacza płyt CD oraz skórzanej tapicerki (w CDX opcja). Pod maską CDX mógł pracować tylko silnik 2,0 a pod maską SX tylko 1,8. Oba te silniki to benzyniaki (plany wprowadzenia diesla 1,9 upadły). W 2002 roku na rynki europejskie wprowadzono jednostkę 1.6, ale ta nie była już dostępna w Polsce. W CDX natomiast można było mieć wiele ciekawych rzeczy (ostatnia nie dotyczy Polski). Pierwszą jest obracany o 180 stopni fotel pasażera, który umożliwia pasażerowi bezpośrednią rozmowę z osobami na tylnej kanapie. Kolejną ciekawą rzeczą są schowki. Poza tymi na desce rozdzielczej schowki są jeszcze ukryte w podłodze (pod nogami pasażerów), w fotelach (w postaci szufladek) i jest nawet specjalne miejsce w podsufitce na okulary. Mówiąc o podsufitce warto wspomnieć o czymś co było dostępne tylko w Anglii. Mianowicie w podsufitce (tylko wersja CDX za dopłatą) można było mieć ekranik, który mógł wyświetlać filmy DVD, ale również... TV oraz - i tu duża ciekawostka gry na PS1. Ekranik jest chowany w podsufitce i wyprodukowała go firma Sony. Podczas angielskich targów motoryzacyjnych z 2002 roku, Daewoo promowało tę funkcjonalność Tacumy przy użyciu kobiety przypominającej swoim wyglądem... Larę Croft (gry z tego cyklu były dostępne także na PS1).

W tym minivanie mogło być zamontowane 7 foteli, ale nie dotyczyło to każdego egzemplarza. Konkretnie w siedem siedzisk mogły być wyposażone tylko modele po face lifting i to też nie we wszystkich krajach. Wyjątkiem od tej reguły była Korea: tam Daewoo Rezzo od samego początku było dostępne w wersji 7-osobowej. W Europie spotkanie auta z taką konfiguracją to duża rzadkość. Niestety gdy na pokładzie Rezzo jest 7 foteli o bagażniku można zapomnieć. Przy normalnej 5 osobowej konfiguracji bagażnik (zarówno Tacuma jak i Rezzo/Vivant) pomieści 347 litrów pojemności (wg DIN). Po całkowitym wyjęciu tylnych siedzeń rośnie ona do 1847 litrów. Niestety tylne fotele składając się nie tworzą płaskiej powierzchni. W bagażniku zawsze znajduje się siatka podtrzymująca bagaże. Dużą wadą jest jednak niska jakość plastików (jak na przykład stoliczki w przednich fotelach).