darewnoo.pl

Espero, to jedyny model Daewoo w którym niemal wszystkie ciekawostki są ogólnie znane. Dlatego pisząc że początkowo projekt z którego skorzystało Daewoo był przeznaczony dla Citroena, nie napiszę nic nowego. Citroen w okolicach 1988 roku chciał zrobić nowy samochód klasy średniej. Powstało wiele projektów (zarówno nadwozia jak i wnętrza). Początkowo projekty które widać na zdjęciu miały wygrać i tak miała wyglądać Xantia (bo to tego modelu projekty były przeznaczone). Ostatecznie jednak te dwa projekty nie przeszły. To dlatego gdyż Citroen stwierdził, że za bardzo kojarzą się z ich samochodem klasy wyższej - Citroenem XM. Z kolei Daewoo bardzo się ten projekt spodobał i wykupił go od Francuzów (konkretnie ten projekt który na obrazku jest niebieski). Po drobnej modernizacji, w sierpniu 1990 roku na rynku koreańskim zadebiutowało Espero. Premiera miała miejsce w kompleksie COEX (gdzie później zaczęły się odbywać targi Seul Motor Show).

Kolejną żadną nowością jest to że Espero uzyskało bardzo dobre wyniki w tunelu aerodynamicznym. Jego wynik współczynnika powietrza to 0,29 Cx. Oznacza to, że Espero jest bardzo opływowym autem, co między innymi nieco zmniejsza zużycie paliwa. Najlepszy wynik jaki udało się uzyskać osobowemu samochodowi seryjnemu to 0,26 Cx, więc Espero nie był daleko. Dla porównania podam że współczynnik powietrza Evandy wyniósł 0,32 Cx, a Matiza 0,39 Cx. Ciekawostką jest to że taki sam współczynnik powietrza jak Espero uzyskał Chairman.

O ile w Europie Espero nie przechodziło ani razu face liftingu, o tyle w Korei przeszło go aż 3 razy. Od 1991 do 1993 roku pierwsza wersja z nieco innymi światłami z tyłu (krótszymi i czerwono-szarymi) a z przodu jedyna rzecz po której można było tą wersję poznać to brak znaczka na masce. Potem od 1993 do 1995 oferowano zmodernizowane Espero, bardziej podobne do tego znanego w Europie. W porównaniu do pierwszej wersji zdecydowanie zmieniły się światła z tyłu, na środku pojawił się czarny napis Espero, a z przodu znaczek, ale z herbem Espero a nie logiem Daewoo. Na środku tego znaczka są trzy fale a na dole napis Espero. W okresie 1994-1995 znaczek ten został zmieniony na (popularne wtedy) dwie litery D. Wszystkie te modernizacje polegały głównie na zmianie wyglądu zewnętrznego Espero.

Zanim przejdziemy do Europy i do Polski warto jeszcze wspomnieć o pewnym prototypie który wyglądem jest bardzo podobny do Espero. Prototyp ten nazywa się DEV2 i został zaprezentowany w 1995 roku na targach koreańskich Seul Motor Show razem z Daewoo Bucrane concept, Tico concept, Nexią, Arcadią oraz NGV3 concept. Jednak Daewoo DEV2 poza wyglądem nie ma nic wspólnego z Espero. Prototyp ten został pokazany tylko w Korei Południowej i tylko jeden raz właśnie na tych targach. Został pomalowany na białą perłę, jego wnętrze jest białe i felgi też. Niestety to kolejny prototyp Daewoo o którym jest mało informacji. Nie wiadomo jak dokładnie wygląda jego wnętrze, a nawet tył nadwozia.

Przenieśmy się do Europy. Debiut Espero miał miejsce wiosną 1995 roku (razem z Nexią). Dlaczego na rynkach europejskich Espero pojawiło się tak późno (bo aż cztery lata później niż w Korei)? Dlatego że General Motors obawiając się konkurencji dla Vectry A zabronił sprzedaży Espero w Europie, do czasu aż Vectra A straci popularność i Espero nie będzie dla niej zagrożeniem. Tak właśnie stało się w 1995 roku (rok później zakończono produkcję Vectry). Podobnie jak w Korei Espero zostało całkiem dobrze przyjęte. Jak już wcześniej pisałem, Espero nie przechodziło w Europie żadnych modernizacji. Na wszystkich rynkach europejskich pojawiła się trzecia wersja Espero. W Polsce początkowo Espero nie było popularnym samochodem, ale wszystko zmieniło się wtedy kiedy Daewoo wykupiło FSO i na warszawskim Żeraniu (poza Tico i  Polonezami) wytwarzano Espero. Niestety, rok to za mało, aby Espero zdążyło być hitem sprzedaży, ponieważ już w 1997 roku pojawiła się znacznie nowsza Nubira I.

W USA Espero nie było oferowane (podobnie jak inne modele Daewoo do 1998 roku). W Polsce mimo że pojawiła się Nubira to zainteresowanie Espero nie osłabło aż tak bardzo żeby trzeba było zakończyć produkcję. Potem w 1999 jego popularność znacznie spadła, do tego stopnia że pod koniec 1999 roku trzeba było zakończyć sprzedaż Espero. W 2000 roku można było kupić ostatnie egzemplarze z salonów. Nic dziwnego że zainteresowanie Espero spadło, skoro Nubira była niezwykle popularna w Polsce, a w 2000 roku pojawiła się przecież Nubira II. W Korei produkcję Espero zakończono w 1997 roku.

Nie wiadomo dlaczego, Espero zasłynęło z wiejskiego tuningu. Owszem powstało kilka ''wioch'' ale to tylko kilka egzemplarzy. Dosyć popularne było tuningowanie Espero w Korei, ale tam robiono to ze smakiem. W Polsce natomiast poza tymi ''wiochami'' Espero był rodzinnym autem. Mimo tego wiele serwisów internetowych ubzdurało sobie, że Espero to (obok Golfów, Calibr i BMW) pojazd z którego często robi się wiejski tuning. Prawda jest taka że w Polsce jeździło więcej taksówek Espero i radiowozów niż Espero po agro tuningu. W Niemczech firma tuningowa MS Design zrobiła pakiet tuningowy dla Espero. Dyskretny tuning obejmował inne felgi, mały spoiler i tyle. W Polsce taki pakiet był nie dostępny, w Korei również.

Znowu informacja która mało kogo zaskoczy: w Hiszpanii i Portugalii Espero miało inną nazwę - Aranos. Dlatego, że w języku hiszpańskim Espero dosłownie oznacza ''zaczekaj''. Daewoo stwierdziło że jest to nie odpowiednia nazwa na ich produkt. Jest też taki samochód który ma nazwę występującą w polskich słownikach. Mówię tu o Subaru Imprezie. Tak samo było w przypadku Espero, tylko że o ile ''impreza'' kojarzy się raczej pozytywnie o tyle ''zaczekaj'' nie. To nie pierwszy przypadek gdzie Daewoo zmieniało nazwę swojego samochodu na rynek hiszpański. W 2000 roku debiutująca Nubira II w odmianie hatchback miała nazwę Compact zamiast Nubira 5d.

Kokpit Espero nie wyróżnia się jakoś specjalnie. Wygląda tak jak inne kokpity samochodów z początku lat 90 i posiada mało schowków. Jakość materiałów pozostawia wiele do życzenia. Na szczęście kokpit nie został przejęty żywcem z Opla, tak jak to było w przypadku Nexii. Deska rozdzielcza Espero została zaprojektowana praktycznie od podstaw. Daewoo Espero w Europie było dostępne w dwóch wersjach wyposażenia: GLX i CD. W Anglii sytuacja co do wyposażenia zmienia się tylko w stosunku do nazwy. Zamiast GLX (z silnikiem 1,5) jest GLXi, zamiast CD (z silnikiem 1,8) jest CDi a zamiast CD (z silnikiem 2,0) jest CDXi. W Korei były dostępne trzy wersje wyposażenia (mówię tu o drugiej wersji koreańskiego Espero). Pierwsze dwie (1,5 DOHC oraz 1,5 MPFi) były przeznaczone tylko dla Espero z silnikiem 1,5 pod maską. Z kolei Espero 1,8 miało tylko jedną wersję - 1,8 MPFi. Prawda jest taka że to oznaczenia silników, ale w tym przypadku to również wersje wyposażenia (DOHC było słabiej wyposażone). Na tym zdjęciu europejskie Espero, a na kolejnym...

...koreańskie wnętrze Espero. Na pierwszy rzut oka rzuca się inne koło kierownicy oraz elektroniczny wyświetlacz z pomarańczowymi literami i akcentami. Wspomniany wyświetlacz pochodzi z najbogatszej wersji tego modelu. Gdy się lepiej przyjrzeć kierownicy można dostrzec podobieństwo do kierownicy europejskiego Espero bez poduszki. Nic bardziej mylnego, to są takie same kierownice i jedyne czym się różnią to... znaczkiem. Koreańskie Espero miały na kierownicy znaczek Espero (czyli napis i trzy fale) a europejskie po prostu znaczek Daewoo. W koreańskich Espero nie montowano poduszek powietrznych aż do 1996 roku (czyli dopiero w trzeciej wersji się pojawia). W europejskich natomiast już początku (1995) można było mieć poduszkę powietrzną, niestety tylko dla kierowcy. Mimo tego że Daewoo Espero było produkowane 9 lat to nie zdecydowano się na poduszkę powietrzną dla pasażera, nie mówiąc już o poduszkach bocznych (których nie miała nawet Leganza). Zaskakujące jest to, że Espero mogło posiadać automatyczną skrzynię biegów. Oferowano ją opcjonalnie w całej Europie Zachodniej (popularna zwłaszcza w Niemczech) oraz w Korei. Niestety, w Polsce nie była dostępna nawet za dopłatą (podobnie jak w przypadku większości Daewoo przeznaczonych na nasz rynek).

Espero jest bardzo dużym i bardzo rodzinnym samochodem. Jest znacznie dłuższe od Daewoo Nubiry i podobnych rozmiarów co... Leganza. Fotele w Espero szybko się zużywają, tylna kanapa jest wygodna, pod warunkiem że siedzą na niej dwie osoby, trzem będzie niewygodnie. Miejsca na nogi i nad głową jest naprawdę dużo. Poza zaletami jakie kryje wnętrze Espero ma jeszcze jednego asa w rękawie - pojemność bagażnika. Co prawda fotele nie są składane i nie można zwiększyć wolnej przestrzeni bagażowej, ale 560 litrów jakimi dysponuje Daewoo Espero to naprawdę dobry wynik. Nawet większość dzisiejszych konkurentów może pozazdrościć takiego wyniku. Niestety, poza nieskładanymi fotelami Espero ma jeszcze jeden minus jeżeli chodzi o przestrzeń bagażową - zawiasy wnikają do wnętrza bagażnika (choć nie jest to jakaś spora wada, bo to bolączka aut z tamtego okresu).

Espero mogło mieć pod maską jedną z trzech pojemności silnika. W Europie były to siniki: 1,5 DOHC; 1,8 SOHC oraz 2,0 SOHC. a w W Korei 1,5 DOHC albo MPFi natomiast 1,8 i 2,0 tylko MPFi. Wszystkie te silniki charakteryzowały się bezawaryjnością. Dobrze znoszą też LPG. W Polsce najwcześniej wycofano z oferty (bo w 1998 roku) silnik 2,0 (ze względu na to że Espero z tym silnikiem było najdroższe i nie było chętnych). Silnik 1,8 wycofano kilka miesięcy później, a w ostatnich miesiącach produkcji Espero montowano tylko jednostkę 1,5.